Algemeen·NRC·2 aug 2024

Ooit was aanpassing onze grootste kracht

Er was eens een scheepswerf genaamd Moed en Trouw. Een familiebedrijf, gesticht in 1865, opgedoekt in 1978. Al kun je de laatste zeven jaren als reservetijd beschouwen. Vijf generaties zoons en broeders Verras bouwden hun houten hoogaarzen en hengsten in een loods bovenaan twee langshellingen waarover de vissersschepen naar beneden gleden, het water van de Westerschelde in. Het bedrijf stond, uiteraard, buitendijks. Het café dat de familie ter neveninkomsten in haar woonhuis exploiteerde heette, toepasselijk, In ’t Zicht der Schelde. Het leunde met de rug tegen de eeuwenoude zeedijk, met achter zich het dorp Paal aan de binnenzijde van de dijk. In 1953, tijdens de watersnoodramp, werd de werfloods zo zwaar beschadigd dat hij vervangen moest worden. De broeders Verras gingen zonder mankeren aan het werk. Want wie naast de zee leven wil, neemt lachend het profijt en draagt zonder klagen het verlies. Evenals de onzekerheid die daarbij hoort, want wanneer het water geeft of neemt is niet of nauwelijks voorspelbaar.