Algemeen·NRC·23 feb

Onderdeel zijn

Soms lijkt er geen ander mens op de wereld te leven. Een mistige zondagmorgen, druipende bomen, alles grijs en stil en zompig, ik wandel omdat ik vind dat het moet, niet omdat ik nu met volle teugen loop te genieten. Over het pad langs de sloot komt toch iemand aanlopen, iemand met een hond – honden trekken mensen de wereld in. De man staat stil en laat zijn hond aan zijn voet zitten, hij kijkt hem daarbij dwingend aan en ik verwacht dat er nauwelijks een groet af zal kunnen, want zo gaat dat als een wandelaar veranderd is in de baas van een hond. De man kijkt even op en zegt ,,goedemorgen” en ik zeg dat ook en dan kijkt hij me echt aan, glimlacht aardig en wenst ,,een fijne zondag”.