Algemeen·NRC·22 okt

Onder regie van Eline Arbo is Tove Ditlevsen zelfs na haar dood recalcitrant, eigenzinnig en soms springlevend

De Kopenhagen Trilogie begint met het afscheid. Bij binnenkomst kun je Tove Ditlevsen al in haar kist zien liggen, in het wit, omringd door een groepje rouwende mensen. Er is zwaarmoedige orgelmuziek, telkens hetzelfde deuntje. Wanneer dat wegsterft, neemt een van de rouwenden het woord en begint ze aan het type eulogie waarvan je denkt: laat ze voor mij alsjeblieft wat beters verzinnen, als ik er niet meer ben.