Algemeen·NRC·19 feb

Onder een donkere Friese hemel wordt de fascinatie voor de sterren gekoesterd

‘Daar heb je er weer een!” Als Theo Jurriens (64) naar boven wijst, volgen alle ogen zijn vinger. „Een kunstmaan!” Een klein lichtpuntje trekt gestaag over de hemel, verdwijnt af en toe achter een wolk, en komt dan weer tevoorschijn. De enthousiaste Groninger vertelt intussen honderduit over satellieten, waarom hij het „ouderwetse” woord kunstmaan prefereert, en dat ze de waarnemingen van sterrenkundigen kunnen verstoren. Zo’n dertig Friezen, met leeftijden van acht tot tweeëntachtig jaar, hangen aan zijn lippen.