Algemeen·NRC·19 jun

Nogmaals Wim T.

Tijdens het schrijven van een serie radiocommercials wist ik precies wie de teksten moest inspreken. Toen hij ‘ja’ zei, voelde ik me weer even de scholier die op woensdagmiddag spijbelde voor Ronflonflon. In de studio wachtte ik op hem. De deur ging open en met een enorme klap kwam hij binnen. In zijn val nam hij mij, twee bureaustoelen en een kapstok mee. Samen krabbelden we overeind. Ik wees naar het bordje naast de deur: ‘Pas op, afstapje.’ Wim keek ernaar. „Tja”, zei hij. „Dát was ik aan het lezen.”