Algemeen·NRC·20 apr 2023

Niemand schrijft scènes als Sebastian Barry, zo precies en meeslepend

Die rust wordt dan ook meteen verstoord: al op de derde pagina wordt er op zijn deur geklopt. Twee voormalige collega’s die zelf nog actief zijn, roepen zijn hulp in om een oude zaak op te lossen. Niets nieuws, dit is een situatie die je voor je gevoel al vele malen bent tegengekomen in thrillers en series. Maar Barry overstijgt de clichés en maakt er iets anders van. Hij beschrijft het bezoek van de twee oud-collega’s minutieus, tientallen pagina’s lang, en gaandeweg dat bezoek krijg je een steeds beter beeld van Tom Kettle, of beter gezegd: krijg je een steeds vager beeld van Kettle, en ga je je afvragen hoe hij in elkaar steekt, wat voor man hij is. We maken alles mee vanuit zijn perspectief, en hoe dieper we in zijn innerlijke wereld doordringen, hoe vaker de vraag rijst hoe betrouwbaar hij eigenlijk is als verteller.