Algemeen·NRC·22 jan 2024

Mijn buren overvleugelen hun zoon

Buurman: „Onze buren hebben één zoon, van een jaar of zestien. Hij is zoals de meeste jongens op die leeftijd zijn: aardige knul, beetje in zichzelf gekeerd. We lopen regelmatig even bij elkaar naar binnen. Als de buurjongen erbij is, probeer ik hem bij het gesprek te betrekken. Ik hoor graag wat er speelt in zijn leven. Ik denk dat het ook bijdraagt aan zijn ontwikkeling, wanneer hij ‘een beetje meepraat met de volwassenen’. Maar zijn ouders geven hem die kans niet. Als hij één zin zegt, neemt de buurvrouw of de buurman direct zijn verhaal over: ‘Ja, en toen is hij op die leraar afgestapt en …’ Regelmatig zeg ik: ‘Laat hem nou zelf vertellen.’ Maar het signaal komt niet over. Ik durf dit niet nadrukkelijker aan de orde te stellen. Ik wil me niet met hun opvoeding bemoeien en al helemaal geen ruzie met de buren. Maar gezond vind ik het niet: twee ouders die hun enige kind overvleugelen.”