Algemeen·NRC·12 jan 2024

Kunstrijden

Ik was vergeten hoe het voelde. De zon scheen overvloedig, alsof hij wat goed te maken had – en dat was welbeschouwd ook zo. Na dozijnen kletsnatte dagen die zich als een donkere deken aaneengeregen hadden, was het winterlicht weldadig. Weerkaatsend, op gladde platen ijs. Ik was goed voorbereid. Mijn schaatsen waren geslepen, en voor de kinderen had ik krabbertjes gekocht. In het gouden uur tot zonsondergang stonden ze voor het eerst van hun leven op het ijs, op de uiterwaarden van de IJssel, mijn dochters van vier en zes. Ik dacht dat ze na drie keer vallen klagend over pijn en kou naar huis zouden willen.