Algemeen·NRC·19 okt

‘Je móét wel stellig zijn, een beetje uitdagen, want anders gaan de nuchtere Hollanders er niet in geloven’

In de vroege ochtend van Eerste Kerstdag 2004 horen Levien en Piet Vermeer plots gebonk tegen de muur. Even zijn ze verward, dan realiseren ze zich dat het hun vijftienjarige dochter Jasmijn is. Levien: „Ik ben ernaartoe gerend. Ze lag hevig te stuiptrekken en plots was ze helemaal stil.” Hun dochter werd blauw en trok wit weg. Het bleek een eerste, grote epileptische aanval te zijn. Jasmijn kan zich er weinig van herinneren. Toen ze weer bijkwam, lagen haar beide armen uit de kom, iets wat daarna nog geregeld zou gebeuren.