Algemeen·NRC·12 feb 2025

Jacky staat elke ochtend om kwart over drie op

Een wc was er niet, wel een hûske achter de stal waarin een houten troon stond met een gat boven de beerput. De koeien waren nog maar net weg toen mijn ouders ons hier voor het eerst mee naartoe namen, zomer 1968. De boerderij was door de ruilverkaveling leeg komen te staan en werd door boer Terpstra, die ernaast woonde, verhuurd aan vakantiegangers uit de Randstad. Er waren toen al hordes mensen die ’s zomers naar het buitenland gingen – de lonen waren gestegen en iedereen had recht op vakantiegeld – maar dat zag mijn vader niet zitten. Met vijf, later zes kinderen in een Daf naar de Dordogne? Gekkenwerk. Dus gingen wij jaar na jaar naar Westerein-Harich, een buurtschap in Gaasterland, Friesland. Dan konden we op zondag ook gewoon naar de protestantse dorpskerk. Voor de verhuurbaarheid liet boer Terpstra in 1969 een wc, een douche en een boiler installeren, maar verder bleef alles zoals het was toen de oude boer en boerin er nog woonden. In de keuken: hun petroleumstel. In de achterkamer: hun eettafel met hun stoffige smyrnakleed. In de voorkamer: hun kolenkachel. „Mijn oudste zus en ik”, zeg ik tegen Josien Tuinier als we de trap naar de zolder op zijn geklommen, „sliepen in hun bed.”