Algemeen·NRC·10 mrt 2023

In Tár zag ik iets pijnlijks stereotieps: de vrouw die een grote kunstenaar wil zijn, faalt als ouder

De film Tár maakt de pennen los. Ik vond het portret van de machtslustige dirigente, fenomenaal gespeeld door Cate Blanchett, een adembenemende ervaring. Je kijkt naar een klassiek stereotype van de geniale kunstenaar als scheppende plaatsvervanger van God (m), voor wie alles moet wijken voor de kunst, Alles für die Kunst! – maar dan gespeeld door een vrouw in een strak pak, met een kind waarvan zij naar eigen zeggen ‘de vader’ is. Daardoor verschuift er van alles in je brein. De film gaat nu over de vraag of vrouwen in topposities ook machtsmisbruik kunnen plegen (ja).