‘In Parijs typten ze allebei hun vingers blauw’

‘Den Bosch werd in de herfst van 1944 bevrijd en mijn ouders wisten niet hoe snel ze moesten trouwen en weg van die oorlog, die benauwde stad en families. Ze kenden elkaar al een paar jaar van de toneelclub die in de oorlog bloeide omdat dat het enige vertier was. Mijn moeder wilde modejournalist worden, mijn vader, negen jaar jonger, had een toekomst als dichter voor ogen. Voor beide beroepen was er geen opleiding. Zodra ze wat geld hadden om enkele maanden door te komen, vertrokken ze naar Parijs en schreven hun vingers blauw omdat ze per woord of regel betaald kregen. Maar het lukte: kranten en tijdschriften waren blij met nieuws uit het mondaine Parijs. Ze woonden in bij een mevrouw van wie ze in de trein naar Parijs gehoord hadden en daar typten ze om en om op een handdoek om het geluid te dempen voor de bewoners en ze kregen daar drie kinderen. In 1954 zijn we naar Amsterdam verhuisd, omdat mijn vader een baan kreeg bij de modewinkels van Voss, als reclamechef. Daar werd hun vierde kind geboren.