Algemeen·NRC·20 apr 2023

In Laura van der Haars roman ontkom je niet aan de oerkracht van de natuur

Om Kasja en Lennart draait het, een koppel van in de twintig, samenwonend ergens in Gelderland, in een net huis met glazen potten vlinderpasta en een beige hoekbank. Kasja heeft een tussenjaar van haar studie en is nu serveerster van koffie en pannenkoeken, met gratis stroop – ze bedoelt ‘dat de stroop hier gratis is, dat zelfs de wespen dat weten, dat bedoel ik, hij mag zo veel stroop over zijn pannenkoek spuiten als hij wil’. Lennart heeft een kantoorbaan en een zusje dat in coma ligt, nadat zij uit een boom is gevallen, of gesprongen – raadselachtig is het, maar wat te denken van eventuele gifstoffen uit bomen, ‘wat nou als er via haar luchtwegen iets is binnengedrongen wat Meijke ertoe heeft bewogen zich aan de bodem te geven, wat als het iedereen stiekem achtervolgt, wat als het overal al is?’