Algemeen·NRC·27 jan 2023

In de schuur brandde nog een lichtje

Het is stil hier. Afgelopen Kerst is mijn man overleden. Hij was al oud, en als ik eerlijk ben is het ook een verademing. Nu hoef ik het niet langer te verdragen, dat eeuwige gepraat van ons, terwijl het wezenlijke ongezegd bleef. Toen een aantal jaren geleden eerst mijn vader en daarna ook mijn moeder stierf, had ik dat precies zo. Zij wisten wat er was gebeurd, zij wisten wat voor iemand ik was. Jaap niet. Die zag me als een heilige. In zijn laatste week zei hij weinig meer, maar zelf praatte ik nog minder. Ik had nog de kans om hem te vertellen wat ik nu ga vertellen, maar ik dacht: dat kan ik hem niet aandoen. Ik wil niet dat hij bitter sterft. Niet dat ik niet vergeven wil worden. Ik wil dat meer dan wat ook op de wereld.