In de Kamer was iedereen zuur. Dat kan niet anders als je urenlang door leugens moet waden

Woensdag heb ik het hele debat geluisterd. Dat doe ik dus nooit meer. Donderdag wilde ik mijn bed niet uitkomen. Onder een deken van cynisme en leugens lag ik naar het plafond te staren. Wilders, Yesilgöz en hun maatregelen spookten door mijn hoofd: een crisis uitroepen om geen asielaanvragen in behandeling te nemen, de vluchtelingen niet spreiden, wegkijken en gokken dat ze verdwijnen. Iedereen in Budel en Ter Apel, of het asielzoekers, vrijwilligers of bewoners zijn, kan in de stront zakken. Die voorbedachte bende moet zorgen dat Nederland onaantrekkelijk wordt voor wie zijn thuisland ontvlucht. Het idee werd verkocht als een denktankwaardige strategie. Nederland onaantrekkelijker maken. Alsof de Duitsers wanneer ze daar een werkbare oplossing in zagen, ons niet allang voor zouden zijn gegaan. Intussen wordt die kermisredenering binnen en buiten de Kamer geaccepteerd alsof Nederland werkelijk aantrekkelijker zou zijn dan haar buurlanden. Dat is ze niet. Sowieso is het eten hier slechter, de woningmarkt krapper en de bevolking dommer. Dat laat zich immers die onzin verkopen.