Algemeen·NRC·4 mrt 2024

‘Ik wil opkomen voor mijn medevluchtelingen’

O, die machteloze maanden in Musselkanaal! Acht kilometer fietsen van het azc naar school door dat genadeloos platte, Groningse land. En dan een klas inlopen met jonkies van dertien – Aziz Kawak zelf was zeventien toen. Hij snapte de wis- en scheikunde al te goed, maar kon dat niet duidelijk maken want hij sprak de taal nog niet. En het ergste was die dag, terug van school, dat zijn zusje van haar fiets viel en tegen de grond smakte. Ze huilde hard. Thuis in Damascus had hij gewoon iemand gebeld en om hulp gevraagd. Een oom, een neef, een van de zes zussen van zijn moeder. Maar nu? Hij had geen idee. Hij stond daar maar. Langs een kille akker. En hij bedacht: dit is het dus. Hier moet je het mee doen. Ik moet mezelf hier zien te redden.