Algemeen·NRC·6 jan 2023

Ik had graag willen huilen, maar zakdoeken huilen niet, dus zat ik stil op de vloer

Tegen alle verwachtingen die ik ooit over mijn leven koesterde in, vond ik mezelf op Oudejaarsdag terug op de keukenvloer, met op het aanrecht een stapel bladerdeegvellen en worstjes, die ik tot pigs in a blanket ging draaien voor de kinderen van vrienden die straks ongetwijfeld niets zouden eten, maar zich wel voorover de kerstboom in zouden storten. De broodkorsten van mijn rondscharrelende dreumes onder de bank, mijn afbladderende nagellak, de beef wellington, de cranberryvlekken op het kleed, de schitterende ogen en rode konen van de kinderen, zo éngelachtig, maar in werkelijkheid aankondigers van de zoveelste woedeaanval om een in mollige handjes verkruimeld kerstkransje, de vuile was, de dode bloemen en de moeheid die als een mes door alles heen sneed. Ik had graag willen huilen, maar dat heeft niet veel zin als je voornamelijk als zakdoek voor het verdriet van je kinderen door het leven gaat. Zakdoeken huilen niet. Dus zat ik stil op de vloer, met mijn glitterjurk aan en een glas wijn in mijn hand, mijn leven te overdenken en moed te verzamelen om alles op te ruimen. Een klassiek beeld, dat wist ik zelf ook wel.