Algemeen·NRC·7 jan

Ik geloofde niet in Bond-schurken als Blofeld. Nu wel

Yo u Only Live Twice was mijn eerste James-Bondfilm. Ik zag ‘m als tiener. Het ging aan me voorbij dat Roald Dahl het scenario had geschreven, ik wist niet eens wat een scenario was. Ook besefte ik pas veel later dat Dahl met zijn versie van Ernst Stavro Blofeld de blauwdruk schiep voor de Bond-schurk in alle films, of ze nu Blofeld heetten of niet. Roald Dahls Blofeld was mijn eerste en hij was raak. Ik bedoel: Donald Pleasence! Met die stem, die kop en dat druipoog! Angstaanjagend. Maar zo eng vond ik hem ook weer niet, want wat die man doet is toch niet doenlijk? Die massa gewapende mannen (wie zijn dat en hoe komen ze daar) in hun kekke uniformen (zo duur, wie betaalt dat) die voor hem rennen (gewoon lopen is er niet bij), dat kan allemaal niet. Ook zijn luxueuze hoofdkwartier in een vulkaankrater vol hoogtechnische apparaten was alleen al logistiek onmogelijk. En dan: Blofeld is uit op de wereldheerschappij. Daar kon ik me niks bij voorstellen. Als je die al verovert, wat moet je er dan mee?