Algemeen·NRC·7 sep 2023

Ik denk aan de appels, het ijs en het water, als ik Chemours zie en het dorp waar ik opgroeide

„De eitjes uit de winkel zijn hierbij vergeleken níks”, zei mijn vader iedere zondagochtend trots, en dan wees hij met zijn lepeltje naar het eigeel, dat niet geel was, maar oranje, zoals de binnenkant van je oogleden, als je ze sluit. Zondagochtend verzamelde hij ze achter op het land. Dan kwam hij de keuken in, met in zijn schort de buit, riep iets als ‘kakelvers’ en begon handenwrijvend zijn ritueel. Soms was het water nog koud als hij de boel in de pan liet zakken. Dan weer had hij een noviteit te pakken. Een wekker, die gebroederlijk naast de eitjes in het water lag, tot er een liedje uit omhoogborrelde. De zoektocht naar het perfecte ei, met stevig eiwit en struif dat slechts licht gestold was in het midden, bleef mijn hele jeugd onverminderd voortduren.