Algemeen·NRC·22 sep 2022

‘Ik beschouw bomen als getuigen van wat om hen heen gebeurt’

‘Laat me even kijken”, zegt Valerie Trouet (47) als ze van het pad in het Bertembos af stapt. Ze loopt naar een stomp van een recentelijk gekapte boom, laat haar vinger over het hout gaan en begint de ringen te tellen. „Deze eik is 38 jaar oud geworden. Het was een gelukkige boom, hij heeft mooie brede ringen gevormd.” In dit bos kwam boomwetenschapper Trouet als kind vaak. Ze wijst naar een paar daken achter een heuvel in het glooiende landschap rond het Belgische Leuven. „Daar ben ik opgegroeid.” Het is een klein bos, niet veel meer dan een paar vlekken loofbomen tussen de akkers. Maar het doet wat een bos doet in dichtbevolkt gebied, zegt ze, het biedt mensen een fijne plek om buiten te zijn. Het geluid van de snelweg even verderop wordt gedempt door de kronkelige eiken en fiere beuken die de holle weg waarop we wandelen omzomen.