AlgemeenNRC
Iedereen was zo vluchtig als een gedachte
Omdat het hier en nu te aanwezig is, heb ik me de afgelopen week met stemmen uit het verleden beziggehouden. Een vriend wees me op een podcast rond jazzpionier Jelly Roll Morton. Die was in 1938 door folklorist Alan Lomax achter een piano gezet met de vraag wat oer-jazz te spelen en toelichting te geven. Wat Lomax kreeg was dertig uur aan verhalen over de jazz-, pool-, seks- en misdaadscene van New Orleans. De wasplaatopnamen waren kwalitatief zo-zo, maar ze grepen me ontzettend aan. Waarom? Morton sprak als een hardboiled-roman, niet vies van wat vuige praatjes en zelfmythologie. Misschien was het de intimiteit van de verloren gewaande stem, de getuigenis van dat leven, dankbaarheid zelfs dat Lomax had bedacht Morton voor ons te bewaren.
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data109203245-f7ba24.png)
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
