Algemeen·NRC·28 apr

Houdoe

Op de natuurbegraafplaats waar we een kleine twee jaar geleden mijn oom begroeven, stond nu een eenzaam schaap. Een reuzeschaap, dat vanuit de verte makkelijk met een klein kalf kon worden verward. Of misschien leek dat maar zo, doordat alles deze ochtend extra intens binnenkwam – de kleuren, het zonlicht, het besef dat die zandheuvel onder de linde hoorde bij het pasgedolven graf van mijn tante. Naast mijn oom, zoals ze wilde, niet stapelbedsgewijs erboven.