Algemeen·NRC·17 jul 2023

Hommels wijzen het strijkkwartet de weg naar een trio

Het is zaterdagochtend. Door een hommel in mijn slaapkamer lig ik al een tijdje wakker. Vanwege de warme nacht heb ik het raam wijd openstaan. In de verte komt de zon zo mooi op dat ik besluit naar een groter raam te lopen om het spektakel te volgen. Dan valt mijn blik op de kalender ernaast: vandaag begint ons kwartetweekend en ik ben het vergeten! De zon moet het ook dit keer zonder mij doen. Ik gooi wat spullen voor de overnachting in mijn tas, grijp mijn altviool en stap in de auto. Een keer per jaar kom ik met oude vrienden in een boshuisje samen om te spelen, te koken en bij te kletsen. En dat is vandaag! De snelwegen richting Twente zijn gelukkig leeg, iets over tijd parkeer ik mijn auto naast de paarse hortensiastruiken die het huisje schilderachtig omringen. Vanaf het veldje ernaast begroeten me als vanouds twee struisvogels. De zoemende hommels om hun lijven doen me nog even aan vanochtend denken als de deuren openslaan en de cellist – eigenaar van het huisje – me begroet met de sombere mededeling dat onze tweede violiste niet komt.