Algemeen·NRC·4 nov

Hoe ontkom je aan stress? Door elke dag een kilometer te zwemmen?

Het water, daar kun je als verhalenverteller altijd wel terecht. Neem het iconische eindshot van Truffauts filmklassieker Les Quatre Cents Coups, met dat prachtig gecoltruide joch dat, voor de zoveelste keer op de hielen gezeten door de ziedende autoriteiten, richting branding rende. Of Lucebert, die in ‘ik draai een kleine revolutie af’ dichtte: „ik ben niet langer van land/ ik ben weer water/ ik draag schuimende koppen/ op mijn hoofd”. Wilde hij weer een waterdier worden, als een zalm tegen de stroom van de evolutie in zwemmend? Volgens Gerrit Komrij, die het gedicht ooit onder de loep nam, ging het hier over een terugkeer naar het moederlijke vruchtwater, naar het water waarin je geboren werd. En in Roelof ten Napels Het leven zelf (2017) was het water dan weer eerder een stemmig eindpunt, met een jongen die niet wist hoe hij het toch aanpakken moest in dat rommelige leven zelf, nadat zijn jeugd vooral had gedraaid om het verbeteren van records in het zwembad.