Algemeen·NRC·4 jun

Hij zei niet dat hij al een vriendin had maar daar kwam ik vrij snel achter

Van mijn jeugd heb ik veel vage en een paar scherpe herinneringen, maar die gaan meestal niet over de mijlpalen. Ik weet nog hoe duizelingwekkend laag de wc-pot was als ik rolschaatsen aan had. En ik zie nog de mieren door de vanillevla lopen op de stoep voor ons huis, waar de fles die de melkboer had neergezet, was omgevallen. Dit klinkt alsof ik opgroeide in de jaren vijftig, maar het waren de jaren tachtig, in Enschede. Ook weet ik nog precies waar ik stond toen ik huilde om het nummer ‘Kon ik maar even bij je zijn’ van Gordon, begin jaren negentig, toen ik 16 was. Ik stond midden in mijn zolderkamer en keek naar de houten latjes op de muur. Gordon zong over zijn overleden oma, ik huilde om mijn ex-vriend. Hij was 20, werkte in een stomerij en had een uitkering, omdat hij de overheid belazerde. Hij woonde nog samen met zijn vorige vriendin, met wie hij mij belazerde. Daarom had ik het uitgemaakt. Dat hij aan de heroïne verslaafd was, vond ik geen probleem. Mijn ouders zeiden daar ook niets over. Mijn vader vond het vooral problematisch dat hij onze jonge hond een ‘oudje’ had genoemd en mijn moeder bleef maar herhalen dat hij haar had gevraagd of ‘de stad los was’ toen hij wilde weten of de cafés open waren.