Algemeen·NRC·21 okt

Het nieuwe vaderlijke falen: niet afwezig en nalatig, maar juist te huiselijk en te mild

Is het nou wel zo verstandig om als schrijver je eigen ouderschap in een boek centraal te stellen? Het kind-zijn (Kafka’s Brief aan vader, Bukowski’s Ham on Rye), dat is een ander paar mouwen, maar is een boek waarin je je eigen kinderen behandelt niet per definitie een veilige, door de hang naar harmonie getekende exercitie? Zo voelt het, enkele uitzonderingen daargelaten, wel vaak aan.