Algemeen·NRC·19 dec 2024

Het liefst was Dieudonné ook gestorven: hoe een genocide ook dertig jaar later blijft doorwerken

Het liefst was Dieudonné (42) ook gestorven. Zijn ouders, zijn oudere broer, zijn vrienden, ieder van hen was dood, vermoord omdat ze Hutu waren. In de wereld die achterbleef, lijken de doden gezegend. „Het valt me niet makkelijk dit te vertellen”, zegt hij en maakt met zijn hand een snijdend gebaar langs de zijkant van zijn buik. „Ze sneden mijn moeder open met een kapmes. De soldaten zeiden: ‘je moet eerst lijden voordat we je doodschieten’.” Helene, zijn zusje van zeven jaar, had toegekeken en Dieudonné later over de moord verteld. Die was er zelf niet bij omdat zijn ouders hem een paar maanden voordien uit het gezin hadden gezet om van de straat te gaan leven. De stem van Dieudonné stokt, zijn ogen worden nat. „Dit gebeurde lang geleden, het was 1993, maar de beelden bleven mij en mijn zusje achtervolgen. We hadden geen leven.”