‘Het laatste woord’ – een kort verhaal van Marente de Moor

Die nacht was het precies tweeduizend jaar geleden dat de oude taal zich in de boom nestelde. Hij had de eeuwen geteld sinds hij sprakeloos rond de bast zwierf van wat toen nog maar een magere olijfstam was. Halverwege was hij blijven steken. Daar, op een vertakking boven de gevorkte wortelhalzen, had zich onder zijn gewicht een ovalen zetel gevormd. De oude taal vreesde dat hij er niet meer uit zou komen. Gereisd had hij genoeg; dit hele eiland rond en dat ernaast, over de golven en een tijdje aan vaste wal. Hij had zich tot de mensen verhouden als ze in zichzelf spraken en met anderen. Hij was ze op de voet gevolgd, had ze begeleid in hun opmarsen en aftochten, eenzaamheid en wanhoop. Er werden altijd meer woorden aan haat besteed dan aan liefde. Maar toen de oude taal alleen nog op de lippen lag van de stervenden, begreep hij dat het verhaal ook voor hem was afgelopen. Een binnensmondse flard kreeg hij nog toegeworpen, een laatste kreet uit de kussens. In de stilte die volgde was hij teruggekeerd naar het bos waar hij vandaan kwam, om zich in de boom te vestigen die van plan was de laatste zucht van de mens te overleven.