Algemeen·NRC·24 aug 2023

Het boze hemelwater sist en borrelt, maar alles in deze bruisende cultroman verzet zich tegen het einde

‘Malacqua’. Vreemde titel. Het woord ontbreekt in het woordenboek, maar het echoot ‘ malocchio ’, het boze oog. Het boze water dus. Oftewel, het Natte Kwaad. Geïnspireerd door een fatale regenbui die in 1969 in Napels slecht onderhouden wegen en wooncomplexen deed instorten en met de apocalyptische regenfilm Het laatste oordeel ( Il Giudizio Universale van Vittorio de Sica, 1961) voor ogen, roept Pugliese in zijn roman een Napels op dat wordt geteisterd door een eindeloze regenbui. Het hemelwater sist en het borrelt. Het gooit met modder, het slaat gaten in het wegdek die auto’s verzwelgen, laat straten verzakken en huizen instorten. Het stadsbestuur komt bijeen. Na een eerbiedige minuut stilte die vijftien seconden duurt, zoeken de autoriteiten dekking in de bureaucratie, formeren een commissie en maken zich uit de voeten. En Napels kan, in de woorden van Pugliese, ‘alleen maar de dekens over zijn hoofd trekken en zachtjes jammeren’.