Algemeen·NRC·20 okt 2022

Het boek waarop niemand nog rekende: een Brusselmans die ergens over gáát

Dat mag wel in de krant, voor de verandering. De laatste jaren, waarin Brusselmans stug doorpubliceerde, belandde hij enigszins in de marge. Met reden: er was gaandeweg steeds minder over de boeken te zeggen zonder dat het uitliep op een herhaaloefening. De boeken waren een herhaaloefening: oeverloos en onzinnig getyp, dat nergens over ging en nergens heen ging. En dan zaten de mores van de tijd ook nog tegen: het werd steeds moeilijker om te lachen om alle seksisme, racisme, homofobie en algehele platheid, waar de romans voor zo’n groot deel uit bestonden. Natuurlijk: het ging eerder om stijl dan om inhoud – maar daarin wekte bijvoorbeeld de baksteendikke neppolemiek Geschiedenis van de moderne letterkunde (2021) ook nog een machteloze indruk. Brusselmans schimpte met de scherpte van een natte wind.