Algemeen·NRC·1 dec 2022

Gijs Wilbrink schreef een grimmige western over een Hollands dorp met een familiegeheim

Taal die met z’n spierballen rolt – maar niet goedkoop (zoals bijvoorbeeld in de nieuwe Leon de Winter, die op zijn eerste bladzijde tettert dat er in zijn contreien ‘24/7 een kogel door je kop [kan] knallen’). Hier duikt ook meteen iets eigenzinnigs op, in het tussendoorzinnetje ‘de beesten waren briggelig vannacht’ – vreemd woord, briggelig. En geen toeval, blijkt als er anderhalve pagina later ook een ‘patjakker’ opduikt. Die patjakker, overigens ‘met lang sliertig haar dat van achter op een vliegengordijn leek’, hoort tot de familie Keller (waarover de verteller dan nog iets wil opmerken tussen haakjes, en dan wel gedurende zeven regels (en ook nog met haakjes binnen de haakjes)). Wie die verteller is, is nog onduidelijk – wel duidelijk is dat dit behalve een guitige en gretige ook een gewiekste verteller is. Eentje die je in het snotje moet houden.