Algemeen·NRC·2 mei 2024

Genieten, je hebt het onvoldoende geleerd

Wat vreemd om een brief te schrijven aan degene die ik ooit ben geweest en al zolang niet meer ben. Ik schrijf aan een achtentwintigjarige in de zomer van 1981. Ik zie je in de tweekamerwoning met de zwart geverfde vloeren aan de Hoogte Kadijk, op het Kadijkseiland, een schaars bevolkte wijk in de Amsterdamse binnenstad met de leegstaande pakhuizen van het Entrepotdok, het leegstaande Zeemanshuis, een kolossale elektriciteitscentrale buiten werking, loodsen met autospuiterijen, een autokerkhof en op de hoek van de straat het tankstation van Texaco. Ik kan dat huis, waar je negen jaar zult wonen, nog zo voor me zien – alsof ik er gister nog ben geweest. Ik zou bijna alle voorwerpen in dat huis nog kunnen opnoemen, van de geblakerde espressopot tot de grijs met zwart geschilderde stalen tafel waaraan je schrijft (en die ik nog steeds gebruik). Boven je wonen de drie Marokkaanse mannen uit Tinerhir, die je helpt met paperassen van de gemeente, en beneden je woont de Poolse kattenvrouw met een stuk of tien half wilde katten, die je een bord warm eten komt brengen als ze dagenlang van vroeg tot laat je elektrische IBM heeft horen ratelen.