Algemeen·NRC·13 jan 2023

Gegrepen door een onaards besef van leven dragen en ontvangen

In de zomer van 2021 fietste ik in een witte jurk door stille straten. De lucht zinderde. Ik had mijn baby voor het eerst sinds ik haar, gehurkt in de woonkamer, op deze onverschillige wereld had gezet, achtergelaten bij haar vader. Ik voelde me vrij, maar ook ontheemd. Ik miste haar al in die korte fietstocht. Omdat ik dit al eerder had meegemaakt, wist ik dat de hunkering een lichamelijke reactie was, die niet veel met mij te maken had en die ik best kon onderdrukken. Euforie bleef de topnoot van mijn gemoed, ik zoefde door de buitenwijken, de klamme lucht een zachte deken.