Algemeen·NRC·23 sep

Geen symboolbenoeming, maar echt plaatsmaken

Als tiener droomde ik ervan ooit aan een gerenommeerde universiteit te studeren. Dat verlangen kwam voort uit mijn fascinatie voor wetenschap, maar ook uit de wens mijn geest te bevrijden van het islamitische despotisme en mijn gedachten vrij te laten bewegen in werelden die niet de mijne waren. In het postrevolutionaire Iran van de jaren tachtig was voor zo’n toekomst geen plaats. Oorlog en revolutie lagen als een loodzware deken over mijn generatie. Op mijn vierenveertigste bracht die oude droom mij uiteindelijk als student naar Cambridge. Denkend aan mijn jeugd liep ik door de stad, tot ik voor het ijzeren hek van Senate House stond.