Algemeen·NRC·30 jul 2023

Fijn samen zwijgen; er hoeft niet per se altijd iets gezegd te worden

Dat de beroemd geworden dichter niet gesneuveld zou zijn op zijn 23ste, maar door geleefd zou hebben, stelt Wislawa Szymborska zich voor in een gedicht dat ‘Op klaarlichte dag’ heet. Hij zou dan, zo’n veertig jaar later, in een pension in de bergen logeren (dat deed ze zelf ook elk jaar) en hij was natuurlijk flink ouder geworden, „ kalend, grijzend en gebrild/ met vermoeide en grover geworden trekken ”. Ze stelt zich een wrat voor, een puntbaardje, een doorploegd voorhoofd, alsof dat „engelenmarmer” van toen nu „bepleisterd was met klei”. „ Maar wanneer dat was gebeurd, zou hij niet weten,/ want immers niet ineens maar stap voor stap/ stijgt de prijs voor een minder vroege dood,/ en hij zou ook die prijs betalen, hij evenzeer. ”