Algemeen·NRC·16 nov 2022

Een zwanenzang in E-groot met een lunch

Achter mijn lessenaar in studio 5 in Hilversum speel ik Bruckner 9 maar mijn hoofd is er niet bij. Een oude, eenzame en ja, ook een beetje eigenwijze vriend van me werd kwaaiig over een diagnose die hij vorige week kreeg en wil sindsdien niemand meer zien of spreken. Ook mij niet. Gisteren ging ik goedbedoeld naar hem toe maar deed hij niet open, terwijl ik het licht in zijn kamertje wel zag branden. Bedroefd betreed ik nu Bruckners klankkathedraal van het mysterieuze eerste deel; het intensieve tremolo wisselt van mijn machteloosheid naar zijn kwetsbaarheid. De lang uitgesponnen frasen moduleren Bruckners argwaan of hij deze symfonie ooit zou voltooien. En terwijl ik al mijn kracht naar de snaren stuur en met mijn strijkstok in viervoudig forte mijn altviool schoffeer, schuif ik alle doemscenario’s van mijn zieke vriend opzij en zoek koortsachtig naar een manier om hem te bereiken. Na de repetitie zie ik dat een amice me gebeld heeft. Als ik haar terugbel, luistert ze geduldig naar mijn verhaal en haalt ze me over een tarotconsult te ondergaan en de kaarten naar een uitweg te vragen.