Algemeen·NRC·11 okt 2023

Een prachtig citaat

Gisteravond zette ik mijn telefoon uit, niet langer in staat om de beelden nog te verdragen, de lichamen, het geschreeuw. Ik ijsbeerde wat door de woonkamer en eindigde bij mijn boekenkast, het meubelstuk dat altijd meer dan slechts een opbergplek is: naast een cv aan leeservaring en één groot Jonge Woudlopershandboek voor de menselijke conditie is het, voor mij dan, ook altijd een soort thuisapotheek. En dat nog geeneens omdat literatuur zogenaamd troost (want ze verontrust, schokt of vermaakt even vaak als dat ze soelaas biedt) maar vooral omdat ze je kan helpen ontsnappen. De letteren puilen uit van de portalen om je hoofd uit het hier en nu te halen, om tijdelijk te ontkomen aan een werkelijkheid die, om het maar met Philip K. Dick te zeggen, helaas niet ophoudt met te bestaan wanneer je besluit om er maar niet meer in te geloven.