Algemeen·NRC·24 sep 2022

Een „nafluitbaar uiterlijk” hebben? Ach, lekker belangrijk

Een keer in de zoveel jaar verschijnt er een Ikje in de krant waarin een vrouw in zomerse kleding wandelt met haar hond – een zwarte flatcoated retriever of een Rhodesian ridgeback – en wanneer zij vermoeden de blik van bouwvakkers gevangen te hebben, blijkt het om de schoonheid van hun hond te gaan: („Jezus, wat een mooie hond.”). Zulke Ikjes sluiten aan bij het nieuwsgierig makende en al een aantal weken in de Bestseller Top 60 staande Wie ben ik als niemand kijkt? van emeritus hoogleraar psychologie Liesbeth Woertman (68) die schrijft dat „vrouwen vanaf hun veertigste vaak zeggen dat mannen steeds minder kijken”. Maar werd nakijken, nafluiten, sissen niet juist als intimiderend ervaren? Vroeger minder, weet Woertman uit eigen ervaring: ze was zelf bijvoorbeeld „stomverbaasd” over de aandacht die mannen haar ook na haar veertigste gaven. „Dat vooral onbekende mannen naar me floten en opmerkingen maakten op straat – wat toen heel gebruikelijk was – verraste me. Wat zagen zij toch wat ik blijkbaar niet zag? Ik werd en was een seksuele vrouw in de ogen van anderen”, schrijft ze in het boek dat het midden houdt tussen een bijna filosofisch onderzoek met veel schrijfsters als rolmodellen en haar eigen ervaring met ouder worden. Eerder schreef Woertman Psychologie van het uiterlijk en Je bent al mooi over de schoonheid van imperfectie.