Algemeen·NRC·23 sep 2022

‘Een ezel moet je alles vragen’

Een kleine, tanige vrouw steekt haar hand diep tussen de vierkante tanden van een gevlekte ezel. „Goed zo, Goof, goed zo.” Al twintig jaar verzorgt Mona van Minden (69) ezels op De Ezelsociëteit in Zeist. „We vangen ongewenste en verwaarloosde ezels op. Als ze oud zijn blijven ze, voor de jongeren zoeken we een thuis.” Verder met de gebitscontrole van Goofert, de enige die haar ooit „een rotschop” verkocht. „Ik had haast, en bij een ezel moet je altijd rustig te werk gaan.” Ze masseert zijn lippen: „Gek hè, jongen, gek hè.”