Algemeen·NRC·6 apr

Een blik in de toekomst van de zorg

En toen lag de vriendin die een afstapje niet gezien had ineens in het Dr. Sarphatihuis, een Amsterdams verpleeghuis. Beide enkels gebroken. Ze was vol goede moed om er het beste van te maken, ze schreef vanaf de eerste dag de namen van de verzorgenden en hun land van herkomst op: Kameroen, Eritrea, Suriname, Syrië, Oekraïne, een doodenkele kwam ergens uit Nederland. Veel van hen hadden de taal op latere leeftijd moeten leren, hadden levensverhalen waarin landen en grenzen, gevaar en ontheemding een rol speelden. Wat wij toch eigenlijk eenvoudige biografieën hebben, verzuchtte mijn vriendin. Tuurlijk is er wel eens wat gebeurd. Maar vergeleken bij Meriam, Aïda, Safiya, Senait of Delila hebben wij niet veel meegemaakt. Dus probeerde ze vanuit het kleine kamertje waarin ze lag toch nog wat te werken, at de doorgekookte groenten en vis met de andere Amsterdammers op de afdeling, kreeg aardigheid in de contacten met mensen die ze anders nooit tegenkomt.