AlgemeenNRC
Door de poreuze mens stroomt de wereld
Op een vroege ochtend in april vond ik een kleine huismuis (een jonkie) in de roze prullenbak. De muis lag plat op haar/zijn/hun zij en leek dood. Bij nadere inspectie (ik tikte tegen een pootje) bleek er nog een heel klein beetje leven in het dier te zitten. De muis was waarschijnlijk in shock: de wanden van de prullenbak waren te steil om eruit te kunnen klimmen en springen levert stress op. Ik klopte met mijn vinger op de zij van de muis en sprak dringend: kom op, niet doodgaan. Toen de ademhaling terug was, warmde ik de muis op tegen mijn lichaam. Na wat hapjes havermout hebben we nog een uur samen gezeten. Toen keek de muis me aan, realiseerde zich dat ik een mens was, en rende weg.
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2023/05/meijer-eva-032023-261280-homepage.png)
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
