Algemeen·NRC·22 sep

De wereld een spookhuis

Het engste spookhuis dat ik meemaakte was niet vergeven van de dansende skeletten en plotseling verrijzende vampiers. Toegegeven, in Disneyland schrok ik me lekker wild toen er, per hologram, ineens een slijmerig wezen naast me zat te grijnzen. Maar dat was bij lange na niet zo eng als dat ene spookhuis op de Dam in Amsterdam. Bij de kassa van een met indrukwekkende monsters versierde tent kocht ik een kaartje en ging naar binnen. Ik verwachtte een karretje, in spookhuizen zijn altijd karretjes. Maar nee, ik moest lopen. In het schemerdonker, door wapperende gangetjes. Al snel durfde ik nauwelijks meer verder. Achter elk hoekje-om verwachtte ik iets onbenoembaar griezeligs. Maar er was alleen maar niets. Dit spookhuis bediende zich van mijn eigen angst.