Algemeen·NRC·8 dec 2022

De plot is niet altijd begrijpelijk. Maar het is wel ontzettend geestig (●●●●)

Dat mensen met die taal van ze tot zoiets als ‘de kern van de zaak’ kunnen doordringen, dat is voor Roobjee een veel te hooghartige opvatting. De mens, dat is eerder een soort pauw, parmantig met de taal rondparaderend alsof het een of ander exotisch verenkleed is dat bewonderd dient te worden. Woorden, zinnen, teksten: je kunt er mensen mee inpalmen, je kunt jezelf er hoger mee aanslaan (‘dat heb ik goed benoemd!’), je kunt jezelf er mee troosten (‘ach, de buurman wordt óók kaal’), maar meer dan een schilletje kan de taal niet zijn. Dat is natuurlijk geen nieuw inzicht en al vele malen eerder door andere schrijvers in 20ste-eeuws proza doorgevoerd, maar Roobjee blijft – op zijn geheel eigen manier – trouw aan die overtuiging.