Algemeen·NRC·4 feb 2022

De overheid biedt geen liefde, maar mensen wel

In een volle treincoupé op een late avond mompelt Herman met schorre stem onverstaanbare woorden. Ik hou mijn boek omlaag, en tot zijn verbazing groet ik hem terug. „Mensen hebben geen aandacht meer voor elkaar”, poneert hij, nadat hij mij had gevraagd of hij tegenover mij mag zitten. Ik schat hem tien jaar ouder dan ik. De overgrote meerderheid in de coupé is gekluisterd aan het telefoonscherm. Uit de binnenzak van zijn jas tovert Herman een open halveliterblikje bier, vermoedelijk bij de Aldi of de Lidl gekocht. Terwijl ons spontane gesprek vordert neemt hij een paar slokjes, waarna hij mij verzekert dat ik mijn aandacht weer op mijn boek mag vestigen. „Ik wil je niet storen”, zegt hij, terwijl hij zijn tweede halve liter opentrekt. „Dit is de laatste voor vandaag”, belooft hij.