Algemeen·NRC·28 nov 2022

De oorlog en de troost die muziek kan bieden

Tijdens mijn orkestvrije week word ik gevraagd of ik een Bachcantateconcert honderd kilometer verderop wil meespelen. Zonder naar details te vragen, zeg ik spontaan toe en zie een schone kans me daarna een paar dagen in een bed-and-breakfast af te zonderen om mijn schrijfdeadlines te halen. De kerk is klein, het altaar te nauw maar voor Bach doe ik alles. In de cantate Was Gott tut , BWV 100, speelt normaal gesproken één altviool maar tot mijn verrassing deel ik de lessenaar vandaag met Lena. Zij is Oekraïense en vertelt dat dit project een initiatief van de kerk is om haar landgenoten te helpen. Ook een paar andere Oekraïense musici spelen op geleende instrumenten mee. Als Lena het over bombardementen, onmogelijke vluchttochten en ellende heeft, betuig ik mijn medeleven en mompel, „die stomme oorlog”. Maar haar ogen spuwen ineens vuur: „Goed dat Oekraïners nee tegen de Russen durven te zeggen!”