Algemeen·NRC·13 okt 2022

De nieuwe roman van Wytske Versteeg is bitter en confronterend en stemt toch zachtmoedig (●●●●●)

Het eerste dat je over Het gouden uur van Wytske Versteeg zou kunnen zeggen, is dat het vermoedelijk de meest waardevolle literaire bijsluiter bij de actualiteit is die dit najaar het licht zal zien. In de roman wordt een dagopvangplek voor asielzoekers in de as gelegd. Die was daar, in een gebouwtje op een moestuincomplex, al onder argwanende blikken geopend, ‘tijdelijk’, jaja. Johan, de alfatuinier, merkt snedig op: ‘Je kunt hierbuiten ook geen sinaasappelboom planten en verwachten dat die het goed doet, of wel soms?’