Algemeen·NRC·22 mei 2023

De kleine zeemeermin

Morgen gaat de liveactionfilm van Disney’s De kleine zeemeermin in première. Door heel Parijs hangen inmiddels posters met een Ariël die smachtend omhoogkijkt naar de mensenwereld waar ze zo graag deel van uit zou maken. Van die wens begreep ik, toen ik als dreumes de tekenfilmversie in 1989 zag, helemaal niets. De zeewereld leek me veel leuker, niet eens zozeer om esthetische redenen (hoewel hij goeddeels uit mijn lievelingskleur blauw bestond) als wel om akoestische. Onder het wateroppervlak was er een kalmere dimensie, waar geluiden zo werden gedempt dat het leek alsof je je in een enorme vloeibare oordop bevond. Opeens zat je niet meer in dat beklemmende domein waar je als kind de hele dag door volwassenen moest aanhoren, die onder het vaandel van leerplicht/catechisatie/opvoeding ongevraagde maar vooral ellenlange monologen tegen je afstaken over hoe je nou het beste een mens moest zijn. En net als de kleine zeemeermin had je op het land geen stem, althans, je kon natuurlijk wel proberen om iets tegen al dat geleuter in te brengen maar je werd meestal toch niet gehoord.