Algemeen·NRC·8 jun 2023

De fiets, de val, en het dode bijenvolk

Tegen Händel heb ik me nog nooit kunnen verweren. Toen ik gisteren door een gerenommeerd amateurensemble gebeld werd of ik vanavond voor een zieke in wilde vallen om hun concert met Händelaria’s te redden, riep ik – zonder goed in mijn agenda te kijken – enthousiast ‘ja!’. Vanochtend schrok ik: er staan al drie repetities voor vandaag gepland. Mijn muziekverplichtingen schuren nu met de tijd, in een supersonisch tempo verplaats ik me van de ene naar de andere studio en tel de uren af. Tegen de avond stap ik eindelijk in de auto, het weer is prachtig. Terwijl mijn vingers op het stuur tintelen van alle muziekloopjes, besluit ik op de fiets naar het Händelconcert te gaan. Ineens besef ik dat ik de bladmuziek nog niet bekeken heb waardoor ik het stoplicht mis. Een oorverdovende claxon roept me tot de orde en ik vermijd gelukkig een verkeersongeval. Thuis wissel ik mijn kleren van kleurig naar zwart, bind mijn altviool op de rug en pak de fiets – het moet lukken.