Algemeen·NRC·16 okt 2022

De Eerste symfonie van Joey Roukens verdient vele luisteraars

Bates, tevens dj, betoonde zich een musicus van grote gebaren. Het openingsdeel was intrigerend genoeg, met sprookjesachtige Eftelingdeuntjes, omineus schuivende bassen, klepperende castagnetten, een pompende beat en een wat lukrake koperfanfare. Trifonov toverde ondertussen enigszins triviale, maar gelaagde quasi-pop uit het klavier. Daarna ging het vreselijk mis. Het uit pathetische pianoclichés opgetrokken middendeel was zo kitscherig dat het absurdistisch werd: gespierde, overdadig ingeoliede niksigheid. De stuwend bedoelde finale in zeventelsmaat zat dusdanig onhandig in elkaar dat zelfs het Rotterdams Philharmonisch er niets van kon maken.