Algemeen·NRC·29 dec

De eerste helft van Mörings novelle is een toonbeeld van meeslepend schrijven

Nu moet hier niet de indruk ontstaan dat die vader dood is. Hij is alleen maar definitief uit het gezin verdwenen, zoals hij altijd al meer af- dan aanwezig was. Als colorist (iemand die zich in de wereld van de cinema bezighoudt met het gehanteerde kleurgebruik) dook hij altijd al overal op in de wereld, behalve thuis. Naar het waarom van dat definitieve afscheid is het een novelle lang gissen. Als hij een paar jaar ouder is zoekt Abel zijn vader eens op. Die is dan uiteraard weer aan het werk. Op een afgelegen Zweeds eiland dit keer, waar hij deel uitmaakt van de crew van een filmer die wel een beetje aan Ingmar Bergman doet denken. Omdat de filmer zo realistisch mogelijke films wil maken krijgt de onervaren Abel onmiddellijk een bescheiden rolletje toebedeeld. Ook hij gaat dus op in de kunst, zou je kunnen zeggen en treedt daarmee in de voetsporen van zijn vader. Als je er wat cynischer tegenaan kijkt, kun je trouwens evengoed zeggen dat Abel op dat moment, net als zijn vader, is opgegaan in de wereld van het werk.